สวนแห่งรัก 

                 ลงจากสะพานคลองวาเลี้ยวซ้าย
แล่นตามถนนลึกเข้าไปสี่กิโลเมตร
สองข้างทางมีบ้านเป็นระยะ
สลับกับบ่อเลี้ยงปลาขนาดใหญ่
กระทั่งถึงทางเข้าสวนสันติธรรม
ต้นไม้ใหญ่ปลูกเรียงรายบนสนามหญ้าเขียวขจี
เว้าโค้งไปตามสระน้ำใหญ่ขุดยาวไปตามเนื้อที่กว้าง
ให้ความรู้สึกเป็นเกาะเป็นแก่งร่มรื่น
ตัดกับสีบ้านพักชั้นเดียวแบบรีสอร์ท
ใช้เป็นที่พักทางใจสำหรับผู้เสาะหาความสันโดษ
หลบมาอยู่กับตนเองโดยมีธรรมชาติเป็นใจ
โดยเฉพาะในยุคแห่งความเร่งรีบ ฉาบฉวย ผิวเผิน
กระทั่งกลายเป็นคนแปลกหน้ากับตนเอง
แล้วก็เครียดขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ
โกรธลึกๆ โดยไม่มีที่มาที่ไป
อ่อนเพลียเหน็ดเหนื่อยทั้งที่ไม่ได้ทำงานหนัก
เบื่อหน่ายแม้จะมีอะไรให้ตื่นเต้นรอบด้าน...

                ถึงจะมีวัดใหญ่ตั้งตระหง่าน
เข้าได้ทั้งทางสะพานสีแดงเชื่อมสองฝั่งน้ำ
นำตรงขึ้นบันไดไม่กี่ขั้นถึงหน้าวัด
หรือไม่ก็เข้าทางด้านข้างวัดที่เปิดกว้างทั้งวันทั้งคืน
ทว่าความสดชื่น ความสงบในบรรยากาศ
ทำให้ทั้งสวนแห่งนี้กลายเป็นวัดธรรมชาติไปโดยปริยาย
ที่ซึ่งพระเจ้ากับมนุษย์สามารถสื่อกันได้โดยไม่ต้องมีพูดใดๆ
ในเมื่อความเงียบคือภาษาหลักของใจอยู่แล้ว

                ถัดจากวัดไปมีทางเล็กๆ ตัดผ่านสนามหญ้า
นำไปที่บ้านชั้นเดียวสี่ห้าหลังแวดล้อมด้วยไม้ดอกไม้ผล
มองจากไกลก็สามารถรับรู้ได้ถึงความสงบ ออกจะวังเวง
ที่พักทางใจอีกเหมือนกัน
สำหรับผู้สิ้นเรี่ยวแรง สิ้นกำลังวังชา สิ้นหวัง
เพราะถูกโรคร้ายตัดสินประหารอย่างไร้ปรานี
ถึงหยูกยาการรักษาพยาบาลจะช่วยฉุดชีวิตไว้
แต่ความตายก็ตามทวงถามเช้าจรดเย็นจนสัมผัสได้
ในยามนี้กำลังใจเท่านั้นที่จะยืดเวลาให้ยาวนานออกไป
ความรักความอบอุ่น ความเข้าใจ ความเห็นอกเห็นใจ
เป็นโอสถที่พวกเขาต้องการมากกว่าหมด
“บางคนอยู่ได้นาน...” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งชี้แจง
“เพราะมีคนให้กำลังใจ เยี่ยมเยียน ใกล้ชิด
กระทั่งสามารถดำเนินชีวิตได้เป็นปกติ
มาช่วยกวาดใบไม้ ดูแลสวน ทำโน่นทำนี่
หรือไม่ก็กลับไปอยู่ที่บ้าน...”
สีหน้าเธอเป็นประกายชวนให้ตระหนัก
แต่แล้วความเศร้าก็โรยทับประกายบนใบหน้าแทบจะทันที
“แต่หลายคน...เข้ามาไม่เท่าไรก็ไปเสียแล้ว
เพราะขาดกำลังใจ ญาติพี่น้องไม่เหลียวแล...”    

นักบวชฟรังซิสกันไม่กี่คนดูแลสวนกว้างใหญ่แห่งนี้
แต่พวกเขาทุ่มเทกายใจทั้งวันทั้งคืนในฐานะศิษย์พระคริสต์
เพื่อให้การต้อนรับทุกคนผู้แสวงหาที่พึ่งทางกายทางจิตทางใจ
บันดาลให้สวนร่มรื่นแห่งนี้อบอวลด้วยความรักของพระเจ้า
กระทั่งสามารถสัมผัสได้อย่างเป็นรูปธรรม
ในความอบอุ่น ความเข้าใจ ความเห็นอกเห็นใจ ความสงบสันติ
ที่ศิษย์ “ทุกคน” ของพระคริสต์น่าจะทำเช่นเดียวกัน
แม้บริบทและรูปแบบจะต่างกันไป