ธุระอะไรของท่านเล่า 

เปโตรเหลียวไปดู เห็นศิษย์ที่พระเยซูเจ้าทรงรักตามมา.....ก็ทูลถามพระเยซูเจ้า ว่า “คนนี้ละเป็นอย่างไร พระเจ้าข้า” พระเยซูเจ้าตรัสกับเขาว่า “ถ้าเราอยากให้เขา อยู่จนกว่าเราจะกลับมา ธุระอะไรของท่านเล่า ท่านจงตามเรามาเถิด” (ยน 21:20-22)

เปโตรถามพระเยซูอย่างนั้น เพราะอะไร อยากรู้อยากเห็นว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับยอห์น  หรือเป็นห่วงเป็นใยเขา หรืออิจฉาว่ายอห์นจะได้ดีกว่าตน จะอย่างไรก็ตาม พระเยซูเจ้าตำหนิเปโตรว่า ธุระอะไรของท่านเล่า แปลว่าไม่ใช่ธุระอะไรของเปโตรในเรื่องของคนอื่น ขอแต่ให้เปโตรติดตามพระองค์ไปเท่านั้นแหละ

ในชีวิตของเราแต่ละคน เคยสนใจอะไรใครบ้างไหม หรือใครจะเป็นจะตายอะไรอย่างไรฉันไม่สน ใครจะมีกินไม่มีกิน เจ็บไข้ได้ป่วย เดือดร้อนอะไร ฯลฯ ฉันไม่สน ฉันไม่เกี่ยว ไม่ยุ่ง ไม่ใช่ธุระ ตัวใครตัวมัน ฯลฯ  ก็คงไม่ดีกระมัง ความรัก เพื่อนบ้านไม่มีในใจบ้างเลยหรือ

หรือบางคนก็ชอบยุ่งกับทุกคนทั่วไปหมด ทำให้เกิดความวุ่นวายทั่วบ้าน

ทั่วเมือง มีเรื่องมีราวกับเพื่อนบ้านทุกคน เห็นใครดีกว่าตนเป็นไม่ได้ นิสัยไม่ดีแบบนี้ ไม่มีใครชอบแน่ๆ สังคมไม่มีความสงบสุข

พระเยซูเจ้าอยากให้ทุกคนตามพระเยซูเจ้าไป นั่นคือให้ทุกคนคิดถึงตนเอง แบกกางเขนของตนทุกวันตามพระองค์ไป นั่นคือทำหน้าที่ของแต่ละคนอย่างดี ตามพระองค์ไป โลกเราจะมีแต่ความสงบสุข สันติทุกเวลา

ในโลกนี้ไม่มีใครดีเต็มร้อย ทุกคนมีข้อบกพร่องด้วยกันทั้งนั้นมากบ้าง

น้อยบ้าง แต่ข้อสำคัญอยู่ที่ว่า ผิดพลาดแล้วต้องพยายามแก้ไข ก็นับว่ายังเป็นคนดีได้ แต่ถ้าไม่แก้ไข ยิ่งกว่านั้นยังทำผิด บกพร่องต่อไปอีก ตรงกับภาษิตฝรั่งว่า

ผิดพลาดเป็นธรรมดามนุษย์ แต่ดื้อรั้นในความผิด เป็นสันดานปีศาจ จะไม่ได้รับการอภัยจากใครเลย แม้พระเจ้าด้วย

โลกเรานี้จะมีความสุข ความเจริญ สุขสันติ ถ้าเราทุกคน มีความรักกันฉันพี่น้อง ห่วงใย สนใจ แบ่งปันช่วยเหลือกันอย่างจริงจังและจริงใจ โลกเราจะไม่มีการทะเลาะเบาะแว้ง แก่งแย่งชิงดี รบราฆ่าฟันเกิดสงครามกันเป็นแน่ ทุกคนก็หวังและปรารถนาอยากให้เป็นเช่นนั้นมิใช่หรือ

ถ้าเราทุกคนติดตามพระเยซูเจ้า เช่นเดียวกับนักบุญเปโตร แม้ไม่ต้องถึงกับถูกตรึงตายบนไม้กางเขนแบบท่าน แต่กลับตัวกลับใจเมื่อทำผิด ทุกคนก็เป็นนักบุญได้แน่นอน เช่นเดียวกับนักบุญเปโตรด้วย

พระเยซูเจ้าเชื้อเชิญเราทุกคน ให้แบกกางเขนของเราทุกวันตามพระองค์ไป และพระองค์จะอยู่กับเราจนสิ้นพิภพ